Με πολλαπλασιαστικά οφέλη για την κοινωνία

Η επένδυση στην υγεία των παιδιών, η μεγαλύτερη επένδυση του κράτους

Η επένδυση στην υγεία των παιδιών, η μεγαλύτερη επένδυση του κράτους

«Δεν υπάρχει πιο σφοδρή αποκάλυψη της ψυχής μίας κοινωνίας από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα παιδιά της», είχε δηλώσει ο Nelson Mandela. Το διαχρονικό αυτό μήνυμα μάς το θυμίζει εντονότερα η έναρξη της σχολικής χρονιάς. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά θα βρεθούν στις αίθουσες διδασκαλίας μετά τον αγιασμό, αντιμέτωπα με τους «αγώνες και την αγωνία [τους] για την παιδεία», όπως θα έλεγε ο ρηξικέλευθος για τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, Ευάγγελος Παπανούτσος.

«Η αριστεία αναμφίβολα είναι μοχλός προόδου μίας κοινωνίας, σε επίπεδο επιστήμης και παραγωγικότητας. Είναι αποδεδειγμένο από τους κλασσικούς της Αρχαιότητας έως τις σύγχρονες φωνές αξιοκρατίας, που ευτυχώς υπάρχουν, ιδίως στους Έλληνες του εξωτερικού», σχολιάζει ο Αλέξιος-Φώτιος Μεντής, ιατρός – αριστούχος τελειόφοιτος του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, και διατελέσας εμπειρογνώμων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. «Η ελληνική πραγματικότητα, βέβαια, είναι επιφορτισμένη με πολύπλοκα ζητήματα που αφορούν στα παιδιά, στα οποία θα πρέπει με ίση προσοχή να εγκύψει. Η παιδική υγεία και ευεξία, πέρα από τα πλαίσια της καταπολέμησης μία παιδικής αρρώστιας, είναι από τα σημαντικότερα θέματα, και σε αυτή, μείζονα απειλή είναι οι λεγόμενοι “κοινωνικοί καθοριστές της υγείας”, όπως το οικονομικό περιβάλλον της οικογένειας».

Μία μελέτη του κ. Μεντή μόλις πριν δύο χρόνια είχε επισημάνει τον κίνδυνο για τα παιδιά που ζουν σε φτωχές οικογένειες στην Ελλάδα της κρίσης να μην μπορέσουν τελικά να αποφύγουν την «παγίδα φτώχειας». Οι συνέπειες αφορούν όχι μόνο στην καθημερινητότητα του βίου τους (π.χ., στη διατροφή), αλλά και μελλοντικά – π.χ. στις γνωστικές δεξιότητες που θα αποκτήσουν ή το αίσθημα ανασφάλειας και χρόνιου στρες στη μετέπειτα ζωή τους. Ήδη από το περιβάλλον της ενδομήτριας ζωής του εμβρύου μπορεί ενδεχόμενα να έχουν τις ρίζες τους διάφορες ασθένειες, πόσο μάλλον από ένα αρνητικό πλαίσιο βίου κατά την παιδική ηλικία. 

«Ακριβώς εδώ είναι το ζητούμενο» σημειώνει ο κ. Μεντής «δηλαδή η πολιτική βούληση να εστιαστεί στις ηλικίες του δημοτικού, νηπιαγωγείου, ακόμα και του παιδικού σταθμού, και όχι όλες οι συζητήσεις για την παιδεία να εξαντλούνται π.χ. στον αριθμό των εξεταζόμενων μαθημάτων στο τέλος του Λυκείου. Τα δεδομένα είναι σαφή, ότι η επένδυση στην υγεία των παιδιών, ιδίως της προσχολικής ηλικίας, φαίνεται να είναι μακροχρόνια η μεγαλύτερη επένδυση ενός κράτους, με οφέλη πολλαπλάσια και με ορίζοντα δεκαετιών για την κοινωνία».

Αλλά προσθέτει, «δεν είναι τόσο εύκολο να επιτευχθεί η ομοφωνία, δεδομένου ότι τα παιδιά δεν έχουν μέσα επηρεασμού στη λήψη αποφάσεων. Το επιχείρημα περί ανθρωπισμού ίσως δεν έχει τόση επίδραση στους φορείς διαμόρφωσης πολιτικής. Στην περίπτωση της Ελλάδας, όπου για παράδειγμα το αναφαίρετο δικαίωμα των ανήλικων στην προστασία από το παθητικό κάπνισμα δεν φαίνεται να έχει εξασφαλιστεί, αν και θεωρητικά είναι κοινώς αποδεκτό. Μπορεί επομένως κανείς να σκεφτεί τη δυσκολία της ομοφωνίας και σε άλλα, εξίσου κρίσιμα ζητήματα παιδικής υγείας, όπως η ψυχική υγεία των παιδιών-προσφύγων».

Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται η καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, Ζακλίνι Μπχαμπχα, η οποία έχει τονίσει τη σημασία όλα τα παιδιά να έχουν το «δικαίωμα στο δικαίωμα». Διότι όλοι τελικά συμφωνούμε ότι η εξασφάλιση της υγείας των παιδιών δεν μπορεί παρά να βοηθήσει το μέλλον όλων μας.

health.in.gr

Πολιτική Υγείας:  Περισσότερα Θέματα